BEGIN - 2000
Op moment van dit schrijven is het bijna 10 jaar geleden dat voor mij het waterpolo begon.
Het startte met de nationale mannenploeg onder trainer Johan Aantjes.
Waterpolo kent geen harde ondergrond, en dat stelde mij voor een nieuwe uitdaging. De vrije haltertraining met zijn reactieve krachten (denk aan springen, sprinten.. je afzetten tegen een vaste ondergrond) heeft hier maar beperkte waarde. Ik koos voor een flinke periode waarin ik de sport, ook onder water, bestudeerde. Ik bracht de krachttraining naar de sporthal. Dat was nieuw voor de KNZB maar een en ander viel goed op zijn plaats. De centrale trainingen vonden plaats op het KNVB terrein te Zeist, daar is een bad maar ook een mooie sporthal, waar ik al trainde met volleybal teams. Daarbij kwam dat het huren van de sporthal goedkoper is dan het huren van het zwembad.
Ook deze bond had geen materiaal om een training in te richten zoals ik dat wilde. Maar dat werd snel geregeld. Er kwamen olympische halters en toebehoren (zie foto´s onder o.a. Voetbal en Schaatsen). Het materiaal bleef in de sporthal. De training was naar verhouding van wat ik gewend was (b.v. atletiek, volleybal, gewichtheffen) veel meer gericht op schouders en armen. Met dit mannenteam heb ik hard getraind. Zij gaven ook aan dat ze meer (sets.. niet kilos :-) wilde kniebuigen dan ik verwachtte dat bij het waterpolo nodig zou zijn.
HET NEDERLANDS VROUWENTEAM
Al snel kwam ik in contact met het vrouwenwaterpolo. Bondscoach Paul Metz
( www.coachdecoach.nl ) was op zoek naar een krachttrainer. Hij bezocht mij thuis nadat de bond aangaf dat er al een trainer in de bond rondliep. Het klikt tussen ons (en tot op de dag van vandaag) uitstekend.
In november 2000 (mannen) respectievelijk januari 2001 (vrouwen) stelde Paul Metz zijn Plan Utopia op, waarin hij de doelstellingen en organisatie t/m 2008 opstelde en waarin bijvoorbeeld de krachtraining een vaste plaats kreeg. Op de films die Paul gemaakt heeft is te zien hoe het allemaal begon.
Paul heeft een enorme klus verricht in de periode tot 2006. Drie maal per week trainen?! S'morgens om 0.900u (na het eerste jaar om 08.00 vanwege de files) beginnen?! Minder Trainen op de club?! Allemaal zaken waar een gewenningsperiode nodig was. Ik heb zelf meegewerkt aan het bouwen van een mentaliteit die past bij moderne topsport. Het vrouwen waterpolo was maar net Olympisch, (nog) niet zo groot (als b.v. het mannenpolo) en Nederland kende goede voorwaarden om naar de top te groeien. Toch begon het allemaal nogal amateuristisch. Daar staat tegenover dat Paul op alle fronten van aanpakken wist. En ik wist wat de bedoeling was op de werkvloer, ik had immers zelf al e.e.a. gezien als atleet.
Ondertussen trainde ik met het mannenteam en de jeugdteams door. Bij de vrouwen echter draaide ik 2 tot 3 trainingen per week. Zoals gezegd, s'morgens vroeg waarna het team verderop naar het bad ging voor de rest van de training... de meiden kenden nog allerlei verplichtingen, niet in de minste plaats die bij hun clubteams.
Onder deze omstandigheden heeft Paul Metz dit aanvankelijk jonge team van niets naar de top (4/5) gebracht.
TRAINING
Natuurlijk was ik bij de trainingkampen - bijvoorbeeld op Sicilië waar sommige Nederlandse toppers in de Italiaanse competitie speelden (Catania en Palermo zijn grote clubs) zodat daar weer tegen geoefend kon worden. Later was onze ploeg ook gewoon goed tegen de mannenteams daar. Hier introduceerde Paul ook de Zee-training... bikkelen door de branding en zover de zee op (en neer) dat ik ondertussen alle tijd had om voor iedereen voldoende watermeloenen aan te slepen.
Wat mij ook nog goed bijstaat is dat de polo teams gewoon op campings gaan zitten (ook in Nederland met de jeugd teams deed Paul dit).. als er maar een (goedkoop) bad in de buurt was. Even anders dan de hotels waar ik, in bijvoorbeeld hetzelfde Italië, zat met de profteams schaatsen.